Celtowie stworzyli w Europie społeczność, która rozprzestrzeniając się wraz z ich wędrówkami, stała się zaczynempoczątkiem wielu narodowości. Zepchnięta w wyniku ekspansji kulturalnej Rzymu, rozwinęła się szczególnie na Wyspach Brytyjskich – zaścianku zachodniej Europy. Chrystianizacja wprowadzona za sprawą, m.in. św. Patryka, w V w. przyczyniła się do ożywienia ich kultury, w tym także sztuki,nie niszcząc przy tym starodawnych tradycji celtyckich. Zakonnicy z Irlandii podróżując do Rzymu przywozili rękopisy, które stały się natchnieniem dla tutejszych skrybów. Z Francji uciekali, w obawie przed Germanami, pisarze znajdując właśnie w Irlandii świetne warunki dla swej działalności. W sumie różnorodność kultur, jakie zetknęły się na tym obszarze spowodowała powstanie jedynej w swoim rodzaju sztuki iryjskiej.

Oprócz działalności, jaką w zakresie książki rozwijały biskupstwa, takie jak: Gniezno czy Kołobrzeg, wybitną rolę odegrał również dwór książęcy. Rozległe stosunki dyplomatyczne i personalne rodziny piastowskiej z Zachodem liczne poselstwa do Czech, na dwór cesarzy niemieckich ułatwiały import książki.
Cenne książki sprowadzane były do Polski za pośrednictwem księżniczek zachodnich, które tu osiedlały się jako żony władców.
Nie zachowały się do naszych czasów stare rękopisy, które zgromadzili pierwsi Piastowie, ponieważ zginęły w wojnach, jakie rozpętały się po śmierci Mieszka II (1034 r.) i w czasie najazdu Brzetysława czeskiego w 1038 r.

aby antykwariat mógł wyeksponować dowolną ksiązkę – musi ona najpierw być wyprodukowana
Dawniej do tworzenia wykorzystywano wyłącznie pergamin. Pierwsza znana dziś wiadomość o papierze w Polsce pochodzi z r, 1325, chodzi w niej o rachunki ze świętopietrza, zbieranych przez wysłanników papieskich. Sami, natomiast Polacy zaczęli pisać na papierze dopiero ok. roku 1360. Na rządy więc Kazimierza Wielkiego przypadł okres
coraz częstszego wypierania pergaminu przez tańszy od niego papier, choć ten prawie do końca XV w. pochodził wyłącznie z zagranicy. Mimo to już o 100 lat wcześniej zdobył on wyraźną przewagę nad pergaminem i w teorii ograniczył jego stosowanie dla szczupłej grupy rękopisów. Były to przede wszystkim księgi liturgiczne oraz inne, którym z jakiś powodów zamierzano nadać nieprzeciętną szatę graficzną. (np. przeznaczone na podarki).
Ich produkcją od końca XIV w. aż do początku XVI stulecia zajmowali się nie tylko opaci, lecz również katedraliści. Mianem tym określano kaligrafa, zawodowo uprawiającego tę sztukę w celach zarobkowych.

Antykwariat (od łac. nazwy antiquarius to człowiek zajmująca się starymi rzeczami)
* w moim rozumieniu to firma zajmująca się handlem starymi rzeczami, lub też mającymi wartość historyczną, estetyczną, materialną
* sklep sprzedający antyki [zabytkowy przedmiot sztuki dawnej bądź książki (raczej używane)]. Do przedmiotów tych należeć mogą: woluminy, obrazy, rzeźby, meble, stare pocztówki, drzeworyty, nuty, grafiki, rękopisy, wyroby artystyczne, stare monety, komiksy, płyty analogowe lub inne itp.
dobry antykwariusz nie powinien tylko zajmować się sprzedażą, powinien również zajmować się historią dlatego postaramy się opisać w jaki sposób na przestrzeni wieków kształtowały się sposoby produkcji, wytwarzania ksiąg.