w Anglii grupa artystów związana z bractwem prerafaelitów rozpoczęła działania mające na celu odrodzenie dawnej sztuki książki. Założone w 1860 w Londynie Bractwo, złożone m.in. z Williama Morrisa , W. Crane , Edwarda Burne – Jonesa , Kate Greenway i głownego ideologa Johna Ruskina rozpoczęło działalność wydawniczą bibliofilskiej drukarni Kelmcott Press. Głównym twórcą grupy był Morris, który pragnąc odrodzenia dawnej sztuki drzeworytniczej, założył szkołę drzeworytu w Birmingham. Własnoręcznie projektował i wykonywał czcionki, klocki drzeworytnicze, drobne ozdobniki drukarskie , wiele dzieł osobiście ręcznie drukował i oprawiał.
Pełny obraz twórczości Bractwa daje wydana w Londynie w 1896 r. książka W. Crane a Of The Decorative Illustration of Books Old and New. Pomyślana jako podręcznik dla młodych twórców zawiera ilustracje i zdobniki.
Po Anglii, ruch odnowy sztuki książki objął także Francję, gdzie jego orędownikiem stał się Edouard Pelletan (1854-1912). Jego manifest zawierał, między innymi, nieco nierealny projekt stosowania w książkach jako techniki ilustracyjnej drzeworytu.

Postęp techniczny i zwiększone zapotrzebowanie społeczne na druki w XIX w. spowodowały zwiększoną produkcję książek i czasopism. Zwiększenie nakładów nie sprzyjało jednak utrzymaniu dawnej, szlachetnej estetyki. Nie bez znaczenia był także rozszerzający się krąg odbiorców, książka nie była już elitarnym przedmiotem wykształconej warstwy szlachty, ale trafiała też do rąk odbiorców mniej wymagających estetycznie. Zaczęły pojawiać się woluminy zdobione w sposób odpowiadający mniej wyrafinowanym gustom, przesadnie złocone, o bogatych eklektycznych oprawach, z wykonywanymi nowymi technikami (litografia) przesadnie kolorowymi ilustracjami. Względy techniczne zaczęły wpływać na oddzielenie ilustracji od tekstu, wcześniej zwykle integralnie połączonych. Litografie wklejano na osobnych planszach, oprawy książek też często projektowali inni twórcy niż resztę. Zaczęła się pojawiać również tania literatura brukowa , przeznaczona dla biedniejszych i najmniej wymagających, drukowana na podłym papierze, z częstymi błędami typograficznymi i niskiej jakości ilustracjami.

zgadnij czyj to fragment? jak myślisz? czy jakiś antykwariat ma tą ksiązkę?
My ludzie umieramy na samą myśl o miłościach, które przepadły na zawsze, o chwilach które mogłyby być piękne, a nie były, o skarbach, które mogłyby być odkryte, ale pozostały na zawsze niewidoczne pod piaskami. Obawiamy się sięgać po swoje największe marzenia, ponieważ wydaje nam się, że nie jesteśmy ich godni, lub że nigdy nam się to nie uda.

Osoba prowadząca antykwariat to antykwariusz – jego główne zajęcia to skup, wycena i sprzedaż antyków.
Szczególną odmianą antykwariusza jest Bukinista (z fr. bouquiniste) – uliczny antykwariusz, mający w ofercie stare i używane książki.
Nazwa początkowo odnosiła się głównie do paryskich antykwariuszy handlujących w stoiskach nad Sekwaną.
Bukinistami nazywano też potocznie w Polsce sprzedawców nowych woluminów – rozkwit tej formy handlowania książkami w Polsce nastąpił w latach 80. XX wieku, gdy starano się nadrobić luki na księgarskim rynku i publikowano setki tytułów niedostępnych wcześniej w oficjalnym obiegu, sprzedawanych ze straganów i na placach targowych.
Z czasem ta forma handlu praktycznie zanikła, ustępując miejsca księgarniom (dla nowych książek) i antykwariatom (dla używanych książek).
Obecnie prawdopodobnie największe stałe miejsca handlu bukinistów w Polsce znajdują się na (dworcach|ulicach) Krakowa, Gdyni

Od dawnych czasów świeca to znane wszystkim źródło światła. Historia świec rozpoczyna się od okresu 2 tysięcy lat p.n.e. Były więc już nieobce starożytnym! Rzymianie produkowali świece z lnu oblanego smołą, tłuszczem zwierząt a także woskiem. Za czasów króla Zygmunta Augusta wytwarzanie świec zarówno woskowych jak i łojowych była poddawana ograniczeniom i na ich wytwarzanie wydawano odpowiednie zezwolenia tzw. przywileje. W XVI wieku w Polsce istniały tylko trzy fabryki wytwarzające świece woskowe trybem maczanym. Produkcja świec woskowych metodą gładzenia i polewania była również przywilejem aptekarzy poznańskich z początku XVIII wieku. Świece które znamy obecnie, czyli parafinowe i stearynowe, w 1831 roku były już powszechnie produkowane przez europejskie fabryki. W obecnych czasach świece stosuje się głównie w nagłych przypadkach związanych z awarią lub brakiem elektryczności a także ze względu na ich atuty ozdobne np. dla stworzenia wyjątkowego nastroju.

Nasza oferta adresowana jest przede wszystkim do osób lubiących ciepło, klimat tajemniczości, relaks i zmysłowość barw, oraz cenią sobie wysoką jakość i niepowtarzalność. Podążając za najnowszymi trendami projektowania Państwa domostw, nie powinno się zapomnieć o świecach, które kreują niepowtarzalny klimat każdego wnętrza. Świece ozdobne podkreślają głębię naszej indywidualności, co więcej subtelny i nastrojowy płomień stwarza ciepłą aurę w naszym domu, a będący w pomieszczeniu zapach spowoduje, że mieszkanie będzie charakteryzowało się wyjątkowym urokiem.

W naszym zasobiesą zawarte min.:
świece dekoracyjne – jest to linia wyrobów tworzonych z myślą o ozdobieniu i ubarwieniu pomieszczeń. Świece doskonałe do wszelakiego rodzaju pomieszczeń, po zastosowaniu egzotycznych i raczej wcześniej niespotykanych ozdób, spodobają się przede wszystkim młodszemu odbiorcy.
ozdobne – obecnie świece wykorzystywane są najpowszechniej ze względu na ich zalety wizualne i dekoracyjne. Są one wspaniałym elementem wyposażenia pomieszczeń i przede wszystkim kreują niezwykły, zmysłowy klimat w pomieszczeniu.

zapachowe – niezwykle ciepłe aromaty, min.: słodki, kwiatowy, morski, zmniejsza napięcia nerwowe i stres, przyśpieszają odprężenie i relaks. wyśmienicie polepszają samopoczucie i koją zmęczenie.
żelowe – doceniana nowość, nie jest ani ciałem stałym, ani masą płynną. To po prostu palny olej mineralny stężony przy pomocy plastycznej żywicy, który co zawdzięcza swojej unikalnej przezroczystości i długotrwałemu czasowi spalania się może z w pełnym tego słowa znaczeniu zastępować woskową świece.Żel świecowy jest produktem, który wchodzi na rynek zuchwale i energicznie. Przybiera żywe kolory zbliżone z barwami galaretek spożywczych, a jego przezroczystość powoduje, iż jest idealnym tworzywem do tworzenia fantazyjnych wzorów. Żel świecowy mieni się brokatem i załamuje światło w zniewalający sposób, zarezerwowany dla drogich kamieni jubilerskich. Nasz asortyment produkowany jest taśmowo orazręcznieco nie wątpliwie wpływa na to, że są doskonalej dostosowane do potrzeb Państwa gustów. Oferta zawiera dodatkowoświece o przeróżnych formach, są to np. świece: stożkowe, stołowe, kręcone, walce, kule, prostopadłościany, piramidy, itd., które oferujemy w różnych wersjach kolorystycznych, min: barwione powierzchniowo, lakierowane, metalizowane, matowe, złocone itd. Każda ze świec ma swój jedyny i nie powtarzalny charakter, w związku z tym tylko od Państwa zależy, które z nich wybierzecie do swojego domu, czy mieszkania.

Sztuka to dziedzina działalności ludzkiej mająca między innymi na celu ukazanie świata widzialnego i odczuwanego; dostarczenie wrażeń estetycznych jest celem ubocznym. Sztuka narodziła się wraz z rozwojem cywilizacji ludzkiej. Słowo pochodzi od niemieckiego Meisterstück, które oznacza pracę wykonywaną przez ucznia warsztatu cechowego przy jego wyzwoleniu się na mistrza. W innych językach europejskich, szczególnie romańskich, słowo sztuka pochodzi od łacińskiego ars (włoskie i hiszpańskie arte, francuskie i angielskie art), oznaczającego zręczność, biegłość. W starożytności sztukę pojmowano bowiem jako umiejętność wszelkiej wytwórczości. Do sztuk zaliczano również nauki (astronomię, geometrię) i rzemiosło. Średniowiecze podzieliło sztukę na 7 sztuk wyzwolonych (artes liberales) oraz sztuki mechaniczne (również 7), mniej cenione, które w przeciwieństwie do wyzwolonych wymagały wysiłku fizycznego. Do sztuk wyzwolonych zaliczono gramatykę, dialektykę, retorykę, geometrię, arytmetykę, astronomię i muzykę. Malarstwa i rzeźby nie zaliczano w ogóle do sztuk, traktując je jako rzemiosło. Wraz z odrodzeniem rozpoczął się wzrost społecznej roli sztuki i osobistego prestiżu artystów. Dyskusje doprowadziły do uznania malarstwa i rzeźby za sztuki wyzwolone.

Jeszcze szybko trochę teoretycznych rozważań czym jest kultura i sztuka: Kultura (z łac. colere = uprawa, dbać, pielęgnować, kształcenie) termin wieloznaczny, pochodzący początkowo od łac. cultus agri (uprawa ziemi), interpretowany w różny sposób przez przedstawicieli poszczególnych nauk. Kulturę można określić jako ogół wytworów ludzi, zarówno materialnych, jak i niematerialnych: duchowych, symbolicznych (takich jak wzory myślenia i zachowania).Kultura najczęściej rozumiana jest jako całokształt duchowego i materialnego dorobku społeczeństwa. Bywa utożsamiana z cywilizacją. Kultura to również charakterystyczne dla danego społeczeństwa wzory postępowania, także to, co w zachowaniu ludzkim jest wyuczone, w odróżnieniu od tego, co jest genetycznie odziedziczone.Całość wiedzy na temat kultury próbuje integrować dziedzina wiedzy, jaką jest kulturoznawstwo, jednak także na poszczególnych aspektach kultury uwagę skupiają: filozofia kultury, historia kultury, antropologia kulturowa, socjologia kultury, etnografia czy memetyka.W nauce, inaczej niż w języku potocznym, termin kultura nie ma charakteru wartościującego.Główne dziedziny kultury: Kultura materialna: wszelkie wytwory człowieka, technika, umiejętności praktyczne.Kultura duchowa: wiedza, literatura i wszelkiego rodzaju piśmiennictwo, sztuka, w tym: sztuki plastyczne, teatr, muzyka, film, a także wszystko co należy do wytworów umysłu, np. filozofia; Kultura społeczna: wierzenia, normy moralne, ideologia, uczestnictwo w życiu kulturalnym;kultura języka: porozumiewanie się zgodnie z obowiązującą (w danym społeczeństwie) normą językową; kultura polityczna: systemy wartości i wzorce zachowań (polityków, partii) biorących udział w wykonywaniu władzy państwowej lub aspirujących do tej roli;

wpadłem na pomysł przygotowania bloga o tematyce KULTURA i SZTUKA w szeroko rozumianym znaczeniu tych słów. obserwując nasze społeczeństwo widać wyrażnie spadek zainteresowania wydarzeniami kulturalnymi. dlatego ((musimy,powinniśmy)) wyjść z nią na zewnątrz. proponuje aby wszyscy Ci którym leży na sercu dobro społeczeństwa publikowali nietuzinkowe arytkuły i informacje o kulturze i sztuce.

Oto działy (przedstawione w kolejności alfabetycznej) serwisu : architektura, balet, dj-e, film, fotografia, galeria, grafika, happening, inne, instalacje, komiks, kompozytorzy, książka, kultura i sztuka,literatura, malarstwo, muzyka, opera, performance, poezja, sztuka współczesna, taniec, teatr, twórcy. jeśli uważasz, że jakiegoś działu nie ma – napisz. Być może dopiszemy go do bloga. blog powstał nie nie tylko z powodu zebrania w jedno miejsce informacji o kulturze i sztuce. Powstał między innymi dlatego, żeby pomóc promować sztukę w internecie. We wprowadzanych przez Was tekstach powinny pojawić się linki do Waszych stron www – pozwoli to wypromować właśnie te strony w internecie. Idealnie byłoby gdyby póżniej znalazł się jeszcze link wychodzący z Twojej strony (szczegóły uzyskasz po zalogowaniu) a prowadzący właśnie do artykułu umieszczonego na blogu kultura i sztuka.