Każdy z nas, kto tylko raz przemkną przez targi przemysłowe, musiał zmierzyć się z epoksydami (epitlenkami). Ta precyzyjna nazwa przeznaczona jest związkom biorącym udział w syntezie organicznej w celu uzyskania żywic epoksydowych. Aby stały się ergonomicznym lepiszczem pożytkowanym w branży przemysłowej, muszą przebyć tasiemcową fazę syntetycznych procesów chemicznych, a wszystko to w imię sukcesywnie przybierających wymagań długiego sektora działalności gospodarczej. Epoksydy wdarły się tedy przebojem do technologii wyrobu posadzek.

Posadzki epoksydowe, ze względu na swoją radykalnie wysoką odporność chemiczną, eksploatowane są chętnie w budynkach użyteczności publicznej, zaczynając od szpitali, aptek i laboratoriów, a skończywszy na szkołach, garażach i lotniskach.
Ich głównymi pozytywami, obok zaznaczonej odporności na agresję chemiczną, są: łatwość w [zachowaniu sterylności oraz konserwacji, obfita oferta kolorystyczna rozszerzona o powracający do łask piasek kwarcowy, ornamentalny i unikatowy design płytek, ochrona przed pyleniem, wodoszczelność – a prościej mówiąc – zminimalizowanie nasiąkliwości przez swobodną dyfuzję pary wodnej z warstw gruntowych, odporność na uszkodzenia mechaniczne (zwłaszcza ścieranie i zarysowanie), możliwość układania w bardzo cienkich warstwach, prostota w wylewaniu (gdy chodzi o jej wersję samorozlewną), bezspoinowość oraz zdatność do przybierania dowolnej faktury wierzchniej. Godzi się tu wspomnieć, iż piasek kwarcowy to nie jedynie ostatni trend sztukateryjnej mody, to przede wszystkim wielce znaczący składnik epoksydowej nawierzchni – szczególnie selekcjonowany, oczyszczany i suszony staje się substratem epoksydowych zapraw i wszelakich mas szpachlowych.

W ogólnym rzucie takiej posadzki warstwy kompozytów przedstawiają się następująco:
- podłoże betonowe
- grunt
- wierzchnia warstwa epoksydowa.
Posadzki żywiczne zwykle występują w odmianach: antypoślizgowej, cienkopowłokowej, zacieranej i zasypywanej. W przemysłowym wariancie owa płytka jest kompozytową wylewką przykrywającą zagruntowany beton. Dla osiagnięcią lepszych impresji wizualnych nakłada się jeszcze cienkowarstwową powłokę żywiczną. Jej grubość zależy w głównej mierze od postaci zastosowania, a także od rodzaju i stanu podłoża.
Opcjonalnie wynosi od 1,5 do 2,5 mm.
Na wypadek miejscowych wypukłości utwardzanego podłoża niezbędne staje się mechaniczne wyrównywanie, z wydatną pomocą polimerobetonu i różnorakiego rodzaju mas wyrównujących, zawierających domieszki kruszywa kwarcowego. Częstą praktyką wykończeniową jest lakierowanie, oczywiście lakierem bezbarwnym. Natomiast upatrzoną teksturę zagwarantują nam posypki, chipsy i żelkoty – te ostatnie uchronią naszą podłogę przed wdarciem się wody i innych nieprzyjaznych dlań mediów.

Przejdźmy zatem do praktycznej prezentacji najpowszechniej stosowanych podzespołów epoksydowych. Są nimi:
- system lakierowania cienkopowłokowego (barwna impregnacja betonu chroniąca go przed pyleniem i wykruszaniem się, stosowana w obiektach lekkich obciążeń oraz pieszego ruchu)
- system podkładu kwarcowego (stosowany w obiektach użyteczności publicznej oraz kompleksach przemysłowych o średnim obciążeniu)
- system z termoplastyczną membraną (stosowany w kompleksach o dużych obciążeniach dynamicznych i zmiennych stanach cieplnych, dzięki zastosowaniu elastycznej powłoki membranowej system powstrzymuje mikropęknięcia płyty betonowej)
- system "kamiennego dywanu" (zadomowiony w kompleksach przemysłowych o bardzo dużych obciążeniach mechanicznych, dyskontując genialne parametry kruszywa kwarcowego przeciwdziała on intensywnym naciskom wywoływanym przez ciężkie pojazdy fabryczne, np. wózki widłowe)
- system antystatyczny (spotykany we wszystkich obiektach przeznaczenia ogólnego i przemysłowego, gdzie zachodzi stała konieczność odprowadzania ładunków elektrycznych z powierzchni podłogowej)

Naszkicowany wyżej koszyk zastosowań płytek pozwala nam uzmysłowić sobie ich wszechstronność. Trzeba sobie jednak powiedzieć, że przy całej swojej prostocie i taniej eksploatacji mogą być z lekka toksyczne. Ma to tym bardziej znaczenie dla indywidualnego użytkownika tychże podłóg, zwłaszcza takiego, który styka się z wszelkimi alergiami. Ich potencjalne szkodliwość dla zdrowia nie jest atoli funkcją czasookresu użytkowania, wiąże się ona raczej ze wczesnym etapem produkcyjnym narażającym na szwank zdrowie pracowników zatrudnionych przy produkcji i przetwórstwie. Same żywice epoksydowe nie rodzą na szczęście napomkniętego zagrożenia.
Najnowsze posadzki epoksydowe charakteryzują się niedługim czasem wykonania – od dwóch do trzech, a czasem siedmiu dni. Są jeszcze bardziej przyczepne do podłoża, co zapobiega ich potencjalnym rozwarstwieniom. Oprócz aplikacji piasku kwarcowego i kruszyw barwionych, które zdążyły już zdobyć renomę u klienta, pojawia się na rynku możliwość łączenia i harmonizowania dekoracyjnej posadzki epoksydowej z płatkami barwionymi. Parametry takiego artystycznego collagu są porównywalne jak w przypadku posadzek z kompozytem kwarcu. Nadmieńmy tu jednak z przyjemnością, że możliwość wymyślania naszych własnych układów paletowych jest w tymże wypadku wręcz niewymierna.
Epoksydy są takim rodzajem kompozytu, który znakomicie kompiluje i łączy się z innymi laminatami, takimi jak drewno, szkło i węgiel, z tymże ów ostatni jest najmniej wytrzymały na uderzenia i obciążenia dynamiczne.
Cechy charakterystyczne żywic epoksydowych znajdują uznanie nie tylko w ścisłych kręgach high-tech, ale również wśród masowych odbiorców, zorientowanych na tradycjonalizm aranżacyjny i rustykalność scenografii. Kompozyty epoksydowe bardzo ładnieproporcjonalnie łaczą się z drewnem, nadając całości kompozycji wyjątkowo monolityczny i jedyny charakter. Są lekkie, wytrzymałe, odporne na przewlekłe działanie wody i właśnie z powodu takich walorów znajdują popyt wyrabiając sobie znak firmowy w środowisku żeglarskim.

Jednak najbardziej wytrzymałe są laminaty epoksydowo-szklane. Wydają się praktycznie niewrażliwe na wpływ podwyższonych temperatur. I na koniec jedna uwaga natury ogólnej – otóż posadzki epoksydowe dają zamierzone efekty w przestrzeniach gdzie zastosowane są w sposób przemyślany i celowy, źle by się stało, jeśliby ich potencjalny nabywca kierował się przy ich zakupie świadomym skąpstwem i myśleniem redukcyjno-kosztorysowym. Posadzki z tworzyw sztucznych nie mogą być namiastką droższego rozwiązania, bo to kaleczyłoby ideę współczesnego podejścia do wystroju wnętrz i ogólnie – architektury użytkowej.